U CARVARIU DI SICULIANA
DI
Alphonse Doria
Siculiana, 13 gennaio 2008
All’epuca di Francescu Borboni
Vinniru i Patri Luquorini ‘nmissioni
Si fici u calvariu pi l’occasioni
Cu a cuntintizza d’a pupulazioni
D’u trentacincu a u quaranta
Fu la durata di dda Cruci Santa
Na timpesta furiusa si ci avventa
Sdradicannula tutta di sana chianta.
fu mastru Saveriu Vasili ca l’jsà
cu quattru tarì iddu si pagà,
Gracioppu p’u tarì u tammuru sunà
E Siculiana gloria accussì cantà.
Ma a l’ottucentuquarantaquattru
U carvariu santu fu arrè distruttu
O storicu ‘un dici comu fu u fattu
Ma a la ricostruzioni detturu attu.
‘Ntoni ‘Mpiduglia cu Tanu Schillaci
cu n’antenna d’u bastimentu fici
cu ‘mpegnu e fidi sta Santa Cruci
prigannu ca stavota truvassi paci.
Ma ni l’ottucentucinquantanovi
Fu arrè ‘nterra, u populu si commovi
Rifatti i ligna d’a cruci comu novi
Siculiana di gran fidi detti provi,
Ma u sapiti quali fu a cosa bella?
Ca quannu fu chiantata cadì a cappella!
La storia putroppu ‘un finisci accussì
Ca ni lu millottucentuottantatrì
N’uraganu cu tutta la forza l’abbattì.
Purtati li pezzi a la Grazia fu rifatta
Puru a cappella cu tantu di porta
N’ogni misi di marzu data esatta
Na missa ogni venniri ci fu fatta.
Pari fantasia ma pi falla curta
Na lu novantadui fu arrè distrutta
L’opira fu affidata a li Marinisi
N’u novantacincu a dritta si rimisi,
n’u novicentudeci fu arrè tra i disi
p’‘u’ curriri priculu i siculianisi.
Ora pi vuluntà l’opira affidaru
Dopu ca quinnicianni sani passaru
A ‘Ntoni Gaglianu gran matru firraru.
Fu chiù forti d’u ventu, iddu: Cuffaru!
A storia cuntinua di lu Carvariu
E m’addumannu: è vuliri di Diu,
Oppuru, u tuttu ni veni dall’ariu?